Yanlızlık

İnsanlar her zaman yanlız olmak kötü derler. Ama benim için öyle değil. Aksine yanlızlığı severim ben. Boş konuşan insanlardan uzak, kendimle mutluyumdur ben.
Yanlızlık kendiliğinden olan bir şey değildir. Yanlızlık bir tercihtir. Her zaman bir insan gelip seninle iletişime geçmeye çalışır. Eğer onunla konuşursan yanlız değilsindir, ama onu itersen yanlızsındır. Bende öyleyim işte. Bir kabuğum var. Sağlam bir kabuk ama daha önce hasarlar almış daha sonradan kendini toparlamış. Tekrardan kırılmasından korktuğum bir kabuk. Bundan dolayı kabuğumdan çıkamıyorum. Eğer çıkarsam tekrardan o kabuk kırılacak ve gene yaralanacağım. O yüzden yanlızlığı seçtim. Bu kimsenin değil kendi tercihimdi.
Bazen arkadaşımın olmasınıda istiyorum. Sonradan vazgeçiyorum çünkü güvenebileceğim birini bulabileceğimi düşünmüyorum. Bende kağıtlara sığınıyorum. İnsanlar seni kirletirler, kağıtlarsa senin onu kirletmene izin verirler. Benim için kağıtlar insanlardan daha gerçektir.
Yani aslında hiçbir zaman yanlız değilsindir. çünkü her zaman birşeyler vardır yanında sadece insanlar yoktur. İnsanlarada pek gerek yoktur zaten.
Evet bir bakımdan yanlızken bir bakımdan yanlız değilim. Size göre yanlızım ama kendime göre değilim.

Kafamdaki küçük dünya

Hiçbir zaman buraya ait olduğuma inanmadım. Küçüklükten beri her zaman kafamın içinde sığındığım bir dünya vardı. Orayi severdim çünkü kontrol bendeydi. Bir gün dansçı, bir gün şarkıcı birgün vampir veya büyücü. Küçükken bu hayattan kopmak istemediğim için bitirmedim. Ama zamanla büyüdü. Şu anda şu anda hayatımın çoğunu o dünyada geçiriyorum. Kafamın içindeki o küçük dünyada. Başlarda güzel başlamıştı. Sorunlardan kaçmak için kullanıyordum. Daha sonra büyüdü ve hayatım orası oldu. Orayi seviyorum çünkü orda kontrol bende. Orada her istediğim olabiyorum,sadece sevdiğim insanlar oluyor ve orada başarız olma korkum yok. En güzel yanıda ne zaman nerde olduğumu kimse anlamıyor. Bazen derslerde, bazen evde, bazen yürürken o dünyadayım. Sanki o dünya beynimi ele geçirmiş. Bazen burda yaşadıklarım orda olsaydı diye bile düşünüyorum.  Sonra diyorum ki zaten ben bu dünyaya ait değilim. Ben o küçük dünyaya aittim. Ordaki yaşantıya. 

Geçen yıl biriyle tanışmıştım hiç unutmam bana bu dünya için fazla zekisin demişti. Arkadaşlarımın bir elin parmaklarını geçmeyeceğini ve dertlerimi bundan içime atacağımı,bir süre sonrada delireceğimi sölemişti. Önceden adama inanmamıştım. Ama şimdi bakıyorumda gerçekten doğruymuş zamanla delirdiğimi hissediyorum. Buraya ait değilmişim gibi. Belkide gerçekten değilimdir ki. 

Buraya kadar herşey normal yıkabilirim o dünyayı diye düşünüyorum bazen. Ama bunu istemiyorum. O dünyada mutluyum o dünya benim küçük gizli sığnayım. Herkes uyuduktan sonra veya kimse yokken kapımı kapatıp o dünyaya geçiş yapmayı seviyorum. İnsanlardan bağlantimin kopmasını seviyorum. Bir süre sadece ben ve hayal gücümün kalmasını seviyorum.

Evet normal insanlardan farklıyım. Ama bu farklılığıda seviyorum. Kendimi tek özel hissettiğim konu bu. Ve eğer buraya kadar okuyupta delirmissin demissen deliliğide çok seviyorum.