Stay Strong

Aslında bunları neden yazıyorum bilmiyorum sanırım küçüklükten beri arkadaşım olmadığı için yazmak benim kurtuluşum oldu. Belkide yazarak dertlerimden kurtulabileceğimi düşündüm.

Sorunlarımdan kurtulmak için her yolu denedim. Kendimi insanlara kapattım, onlara kötü davrandım, bir sürü kitap okudum, her dakika müzik dinledim. Kendi yapabileceğim her yolu denedim. Hatta yardım almayı bile düşündüm. Ama yapamadım kimseye açılamadım bu yüzden içimde birikti herşey bazen bu belgelere yazıldı bazen odamdaki defterlere.  Yani dertlerim için sayfaları karaladım. Ama artık hayat hikayemi söylemeye korkmuyorum.

Herşey annemle babamın boşanmasıyla başlamıştı. Buna pek üzüldüğümü söyleyemem. O zamanki kafama göre ayrılsalar bile babamla hep beraber olacağız artık kavga olmayacağıydı. 7 yaşında yanıldığımı bilemezdim ya. Babamla başta güzeldi bana 1 saatlik ilgisi bile yetiyordu. Ona aşıktım tam anlamıyla.  Sonra hayatına yeni insanlar girmeye başladı. Deli gibi kıskandım git gide görüşmemeye başladık. Ama olsun genede hergün arıyordu. O bile bana yetiyordu. Bir süre sonra aramızdaki bağlar koptu. Tam kopuşu sanırım evlenişiydi. Benden gizli bir şekilde evlenmişti babam. Bunu duyduğumda yıkıldım. Tek aşkımda elimden gitmişti. Onu o kadar seviyordum ki gitmesini istemedim. O günkü halim hiç gözümün önünden gitmez. O gün odama gidişim yatağıma yatışım ve annem duymasın diye sessizce ağlayaşım. Zaten birkaç ay sonra hastalandım. Bacaklarım hareket etmedi. Hangi doktara gittiysem kimse ne olduğunu anlamıyordu. Bu beni dahada üzüyordu. Genede bir yanım mutluydu babam benimle vakit geçiriyordu. O zaman iyiki hastalandım demiştim. O acıların içinde benim yanımdaydı  çünkü. Ama o günlerde geçti ve oda beni sonunda yalnız bıraktı. Kendimden başka kimsemin kalmadığını hissettim.  Gerçektende kimsem kalmamıştı. O zamanlar hafif kiloluydum ama 2 ay içinde zayıflamıştım. Eskiden yemeği ben isterken onlar yedirmeye çalışıyorlardı şimdi. Sanırım depresyona girmiştim. En sonunda yardım almayı kabul ettim. Beni bir psikiyatrıste götürdüler. Tam anlatmaya başlayacaktım ki yapamadım. Anlatamadım. Gene içimde birikti. Her zaman ki gibi mükemmel oyunculuğumu sergiledim. Kadın birşeyin yok dedi.  Bazen o güne dönüyorumda keşke söyleseydim diyorum. Keşke o gün anlatsaydım…

Bu olaylar olalı yaklaşık 2 yıl oluyor. Daha hastalığım teşhisi birkaç ay önce konulabildi. Ve bu hastalığın bir kurtuluşu olmadığınıda öğrendim. Olsun. Bugün olduğum yerden bakıyorumda ben değişmişim. Belki hala o kadar arkadaşım yok. Belki hala hastayım ama beni çok seven bir ailem olduğunu keşfettim. Yeni arkadaşlar edindim ve onsuzda yaşamayı öğrendim. Eskiden kırılmış biriydim ama artık kırılmadığımı biliyorum. Ben ne olursa olsun güçlü kalmıştım. belki ilk hastalandığımda kendimi bıraksaydım nerde olurdum? Bazen düşünüyorum, büyük ihtimal bileklerimi keser uyuşturucu filan kullanırdım. Aslında bileklerimi kesmeyi çok düşündüm ama yapamadım çünkü arkamda bırakacağım insanlar vardı. Şu anda en gurur duyarak söylediğim şeylerden biride ben başardım demektir. Çünkü ben kendime göre başardım. Yapabileceğimi yaptım. Herşeyi kabullendim. Ailemi,hastalığımı, yanlızlığı…

GÜÇLÜ KAL ÇÜNKÜ SEN KIRILMAMIŞSIN!

artık bir yabancıydık birbirimize

Değişmiştik. 2 yıl bize yaramıştı. beni görünce gülümsedin sonra yanındakine baktın ve yüzündeki gülmeyi sildin. beni görünce şaşırmıştın sanırım. evet uzamıştım. saçlarımı yaptırıyordum hergün. aralarında renkler vardı. sen makyajı sevmezdin bilerek makyaj yapıyordum. sen doğal ol derdin hep ama ben doğal değilim 2 yıldır. sana baktım istemsizce yanındakinin elini tuttun beni görünce. kalbim acıdı. gözyaşlarımı zor tuttum.  başka birşeyle ilgilendim hatta telefonla görüşüyormuş gibi yaptım. merdivenlere ilerledin bana bakarak yanındakide bana bakıyordu. el ele merdivenden indiniz. o merdivenden inerken göz göze geldik seninle gözlerimi kaçıramadım. sen tam gözlerini ayırırken gözümden bir damla düştü. 
sen değişmiştin bende değişmiştim. birbirimizi tanıyamayacak haldeydik. sonra fark ettim ki ben seni cidden unutmuşum… sesini,kokunu,bakışlarını,yüzünü… 
ben artık ben değildim. kelimeler boğazımda düğümleniyordu. gözlerim yanıyor, bağırmak istiyordum. yapamadım hiçbirini yapamadım. orda ne bağırdım,ne konuştum nede ağladım. yapamadım kendimde o gücü bulamadım 
ama en iyi anladiğim şeyde ben artık senin küçük kızın değildim baba.

Bazı insanlar değişmezler

Bazı insanlar değişmezler…

Kesinlikle değişmezler… taş olsa çatlar ama onlara bir şey olmaz. Kaskatıdır onlar. Ya değişemediklerinden, ya çabalamadıklarından yada bencilliklerinden… Belkide benim kafamın basamadığı bir çok sebebten dolayı. Ama işte bazı insanlar, hiç değişmezler.

Kırar, döker, sizi üzürler… sizi üzdüklerinin farkındalardır ama ses vermezler. Bahanelere sığınırlar. Kendilerini mağdur durumunda gösterirler. Sizi hırpaladıkları halde, asıl kendilerinin hırpalandıklarını hatta en çok kendilerinin yara aldığını sölerler. Birde eşşeklik ettiğini söleyip özürde dilerler. Ama o özür öledirki… anlamsız, manasız, zerre kıymeti olmayan bir özür… ha birde o özürden sonra aynı hatayının binlerce değişik versiyonunu yaparlar.

Onlar sürekli mağduriyet ve insan hallerinden hüküm giymiş bir şekirde tavır sergilerler. Onlara göre herkes onların kötülüğünü istiyor, yanlış anlıyor, onların dediklerini anlamıyor… Herkes birlik olmuş, onların bir şey başaramaması için uğraşıyor. Halbuki onlar kendi hayatları, kariyerleri, işleri ile uğraşıyor. Ne masumdurlar onlar. Onların tek kabahatları herkesin onları yanlış anlaması… Bazen durup onların yüzüne haykırmak istiyorum. Ama bunu yaparsam gene ben suçlu çıkarım…

Hayır ben insanları değiştirmek taraftarıda değilim… Eş, dost, akraba, kardeş, arkadaş  var olduğu haliyle seviyor zaten, ben değil onlar sana sonuna kadar tolerans göstermek zorunda. İnsan olmanın asıl gayeside bu zaten… Birbirimizin kusurlarını kabullenmekten geçiyor herşey. Çünkü kusursuz olmaya ömrümüzde yetmez, gücümüz de…  Ama bu sürekli eşşeklik edenler yok mu, kendi kusurlarını başkalarının kusurlarıyla örtme derdine giriyorlar bir süre sonra.  Kendi çıkarları için herşeyi yapmaya hazır oluyorlar…

Bazı insanlar değişmez işte…

Kendilerini tekrar etmekten sıkılmazlar.

Defalarca kırılan kalplerin onarılmadığını bilemezler.

İnsanların affetmesinin ne kadar zor olduğunuda bilmezler.

Susmanın aslında bıkmış olduğunun işareti olduğunu öğrenemezler.

Sustukça üstüne çıkarlar insanın

Sustukça tepesinde zıplarlar.

Sessizliğine o kadar alışırlarken konuştuğun anda suçlu olursun… Konuşmanı istemezler. Sen sustuğun anda söz artık onlardadır.

Etrafındakiler için hiç bir şey yapmayan benciller için söz bile bulamıyorum zaten. Dünyanın sadece ve sadece kendi etrafında döndüğünü düşünen, başkalarınında onlar gibi hissettiğini düşünen insanlar kendi karanlık mutluluklarını tek başına yaşarlar… Etrafında birileri varmış gibi… Cismen var olan ama duygusal olarak tüm bağların kopmuş olduğu ilişkilerin baş kahramanıdır onlar… Herkesi kendileri gibi koyu renkli mutlulukarını yaşıyor zannederler. Onlarla mutlu olabilmenin tek yolu, yanlarında bir ölü kadar sessiz olabilmektir… Unutmadan mutluluk sadece onlarındır.

Kendi hallerinin ortaya çıkışından, dillendirilmesimden, yüzlerine vurulmasından kısaca kendileri ile başbaşa kalmaktan o kadar korkarlarki, en yakınlarını yalnız bırakmayı tercih ederler… ses olmasın diye göz göze bile gelmezler…

Onlar vardır ama uzaklardadır…

Konuşular ama cümleler dağılır gider havada… ‘’He He’’ denip geçilcek türe dönüşür…  Onlar konuşmaktan korktukları için bir süre sonra konuşmayı unuturlar çünkü.

Onlar başkalarını yalnız bırakayım derken kendileri yalnız kalırlar.

Bazıları değişmez

Bazıları hiç şaşırtmaz… Bir kez bile umduğumuzun tersinde hareket etmez.

O kadar değişmezler ki bir süre sonra varlıklarını bile hissetmessiniz. Varlıkları ile yoklukları bir olur… Gitmeleri ile kalmaları arasında tercih yapmak zorunda kalmazsanız. Ama gittiklerinde derin  bir huzur bırakırlar geride…