Stay Strong

Aslında bunları neden yazıyorum bilmiyorum sanırım küçüklükten beri arkadaşım olmadığı için yazmak benim kurtuluşum oldu. Belkide yazarak dertlerimden kurtulabileceğimi düşündüm.

Sorunlarımdan kurtulmak için her yolu denedim. Kendimi insanlara kapattım, onlara kötü davrandım, bir sürü kitap okudum, her dakika müzik dinledim. Kendi yapabileceğim her yolu denedim. Hatta yardım almayı bile düşündüm. Ama yapamadım kimseye açılamadım bu yüzden içimde birikti herşey bazen bu belgelere yazıldı bazen odamdaki defterlere.  Yani dertlerim için sayfaları karaladım. Ama artık hayat hikayemi söylemeye korkmuyorum.

Herşey annemle babamın boşanmasıyla başlamıştı. Buna pek üzüldüğümü söyleyemem. O zamanki kafama göre ayrılsalar bile babamla hep beraber olacağız artık kavga olmayacağıydı. 7 yaşında yanıldığımı bilemezdim ya. Babamla başta güzeldi bana 1 saatlik ilgisi bile yetiyordu. Ona aşıktım tam anlamıyla.  Sonra hayatına yeni insanlar girmeye başladı. Deli gibi kıskandım git gide görüşmemeye başladık. Ama olsun genede hergün arıyordu. O bile bana yetiyordu. Bir süre sonra aramızdaki bağlar koptu. Tam kopuşu sanırım evlenişiydi. Benden gizli bir şekilde evlenmişti babam. Bunu duyduğumda yıkıldım. Tek aşkımda elimden gitmişti. Onu o kadar seviyordum ki gitmesini istemedim. O günkü halim hiç gözümün önünden gitmez. O gün odama gidişim yatağıma yatışım ve annem duymasın diye sessizce ağlayaşım. Zaten birkaç ay sonra hastalandım. Bacaklarım hareket etmedi. Hangi doktara gittiysem kimse ne olduğunu anlamıyordu. Bu beni dahada üzüyordu. Genede bir yanım mutluydu babam benimle vakit geçiriyordu. O zaman iyiki hastalandım demiştim. O acıların içinde benim yanımdaydı  çünkü. Ama o günlerde geçti ve oda beni sonunda yalnız bıraktı. Kendimden başka kimsemin kalmadığını hissettim.  Gerçektende kimsem kalmamıştı. O zamanlar hafif kiloluydum ama 2 ay içinde zayıflamıştım. Eskiden yemeği ben isterken onlar yedirmeye çalışıyorlardı şimdi. Sanırım depresyona girmiştim. En sonunda yardım almayı kabul ettim. Beni bir psikiyatrıste götürdüler. Tam anlatmaya başlayacaktım ki yapamadım. Anlatamadım. Gene içimde birikti. Her zaman ki gibi mükemmel oyunculuğumu sergiledim. Kadın birşeyin yok dedi.  Bazen o güne dönüyorumda keşke söyleseydim diyorum. Keşke o gün anlatsaydım…

Bu olaylar olalı yaklaşık 2 yıl oluyor. Daha hastalığım teşhisi birkaç ay önce konulabildi. Ve bu hastalığın bir kurtuluşu olmadığınıda öğrendim. Olsun. Bugün olduğum yerden bakıyorumda ben değişmişim. Belki hala o kadar arkadaşım yok. Belki hala hastayım ama beni çok seven bir ailem olduğunu keşfettim. Yeni arkadaşlar edindim ve onsuzda yaşamayı öğrendim. Eskiden kırılmış biriydim ama artık kırılmadığımı biliyorum. Ben ne olursa olsun güçlü kalmıştım. belki ilk hastalandığımda kendimi bıraksaydım nerde olurdum? Bazen düşünüyorum, büyük ihtimal bileklerimi keser uyuşturucu filan kullanırdım. Aslında bileklerimi kesmeyi çok düşündüm ama yapamadım çünkü arkamda bırakacağım insanlar vardı. Şu anda en gurur duyarak söylediğim şeylerden biride ben başardım demektir. Çünkü ben kendime göre başardım. Yapabileceğimi yaptım. Herşeyi kabullendim. Ailemi,hastalığımı, yanlızlığı…

GÜÇLÜ KAL ÇÜNKÜ SEN KIRILMAMIŞSIN!